مینجیق

+0 به یه ن

فکر کنم  اکثریت جامعه ایران در این که وضعیت موجود خوب نیست وباید تحولی ایجاد شود همنظرند. همین طور فکر کنم باز اکثریت  بر این نظرند که در هر تحول مثبتی که قرار است اتفاق بیافتد خود مردم ایران باید عاملیت کلیدی داشته باشند.بعد از شکست جنبش سبز،  انواع و اقسام عرفان های عصر جدیددرکنار اعتیاد به  سریال های ماهواره ای مردم را از این که بخواهند در ایجاد تغییر، عاملیت داشته باشند بازداشت. چنین جوی را من در حال حاضر نمی بینم. همان مردمی که می خواهند «زندگی شان را بکنند»- برعکس سال ۱۳۸۹- سراغ تماشای سریال ها ی تلویزیونی در مورد روابط مثلثی زنان و مردان روی کاناپه خانه شان به صورت اتمیزه نمی روند. به جای آن دسته جمعی می روند به استادیوم های ورزشی، سالن های اپرا، کنسرت ها و..... همین دیدن خود در چنین جمع بزرگی به آنها حس قدرت و عاملیت می دهد. خیلی فرق می کند با این که در گوشه خانه ات بنشینی و مثل سال ۱۳۸۹ -ترسان و لرزان- جریان های خیانت های زن و شوهرهای آمریکای لاتین را به هم تماشا کنی! سه سال بعد از سال ۸۸، یعنی سال ۹۱ اگر مستندی در این باره ساخته می شد که فلان هنرپیشه در سال ۸۸ برای جنبش سبز  چه کرده، هیچ کس حوصله تماشای آن را نداشت. به جایش در مورد سالوادور (قهرمان یکی از آن سریال های آمریکای لاتین محبوب آن زمان در مورد خیانت زن وشوهرها) ترجیح می دادند صحبت می کردند. اما همین چهارشنبه شب گذشته مستندی درمورد ترانه علیدوستی به ساخته پگاه آهنگرانی درمورد نقش او در جنبش زن زندگی آزادی منتشر شده. بیایید ببینید امروز در فضای مجازی چه خبره!؟ همه دارند از او تعریف می کنند. این را نمی توان به محبوبیت شخصی ترانه علیدوستی نسبت داد بلکه نشان زنده و پویا بودن جنبش مهسا بعد از سه سال داردب! چند ماه قبل از شروع جنبش مهسا همین ترانه علیدوستی به جشنواره کن رفته بودو موج انتقادات شدید و بیرحمانه علیه او در فضای «مردسالارانه» شدت گرفته بود. به ترانه علیدوستی حمله کلامی می کردند که چرا «دامن گنده» ای پوشیده که باعث شده پیرمرد مظلومی مثل پورصمیمی در کنارش دیده نشود. البته من همان زمان هم در دفاع از ترانه علیدوستی نوشتم که جشنواره کن جای جلوه گری امثال ترانه با دامن های گنده است. جای خرامیدن طاووس وار امثال ترانه است.  نوشتم که اگر جایی را می خواهید که در آن «زن» سانسور می شود تا «مرد» جلوه کند به سراغ جاهایی مثل جشنواره کن نروید بلکه سراغ «زورخانه های سنتی» خودمان بروید که در آن قرن هاست پای زن بریده شده که مردان-به خصوص مردان پیشکسوت- بهتر جلوه کنند! شما که نمی توانید فرهنگ مردسالارانه زورخانه ای خود را به جشنواره کن در قلب فرانسه- کشور جلوه گری های زنانه- تحمیل کنید! حتی نوشتم شاید روزی بشود کاخ سفید و کاخ الیزه را حسینیه کرد اما هرگز نمی توان جشنواره کن را زورخانه سنتی ایران با سانسور زن کرد! فکر نکنید آنها یی که چند ماه مانده به جنبش مهسا به ترانه علیدوستی می پریدند لزوما مردان ویا زنان مذهبی بودند. نه خیر! اتفاقا خیلی هاشون از کسانی بودند دایم علیه مذهب می نوشتند. ازموقع تا الان ببینید چه قدر جامعه عوض شده. 

ادامه دارد.....

یکی از دلایلی که منجر می شود مردم از عاملیت خود در ایجاد تغییر ناامید شوند  باور به تئوری های توطئه است. وقتی گمان می کنند که قبلا همه سرنوشت ها در فلان اجلاس فراماسونری یا نظایر آن در آن سوی مرزها تعیین شده از فاعلیت خود ناامید می شوند. این طرز فکر در میان نسل های بالای ۷۰ سال زیاد هست. طبیعی است اونها چنین فکر کنند. نسل هایی بوده اند که خود در یک جامعه سنتی پرورش یافته بودند اما در تلویزیون می دیدند که غربی ها دارند فضانورد به ماه می فرستند. طبیعی است که در ذهن شان چنین القا شود که اونها از ما بهترانی هستند که سرنوشت ما ها را رقم می زنند. در نسل های جدید چنین تصوراتی نمی بینم. بچه های الان ایران  با همان آهنگ «بیبی شارک دودودو» بزرگ می شوند که همتایشان در آمریکا! مربی هایشان با همان اصول آموزشی تربیتی با آنها صحبت می کنند که همتایشان در فرانسه. بزرگتر می شود و می بیند همتاهایش رفته اند در همان غرب و در دانشگاه های غربی  همان کار را می کند که خودش در ایران. برایشان غربی ها «ابر انسان» محسوب نمی شوند. به علاوه اون مناظره های انتخاباتی  بین ترامپ بدون ظرافت  و بایدنی که اختیار چهار ستون بدن خود را هم نداشت به این گونه تئوری های توطئه خیلی ضربه زد. مردم این طور برداشت کردند که اینان در کار خودشان هم مانده اند کجا بتوانند همه آینده ما را رقم زنند؟! شاید چند بمب بریزند اما تاثیر گذاری شان اصلا در حدی نخواهد بود که سرنوشت ملل دنیا را مو به مو رقم بزنند و اختیار را از خود این ملت ها بگیرند. زمانی که نسل های گذشته، جان اف کندی و ژاکلین کندی باشکوه را در صحنه سیاست آمریکا می دیدند. ریگان باصلابت و همسر بادرایتش را بر صحنه سیاست آمریکا می دیدند. فرانسوا میتران فرهیخته وکاریزماتیک را می دیدند. مارگرت تاچر قدرتمند و مسلط را می دیدند. الان در صحنه سیاست غرب چه چهره هایی می بینیم؟! کاریکاتور قبلی ها هم نیستند! در نتیجه آن افسانه فعال مایشا بودن سیاستمداران غربی در عرصه زندگی در جهان سوم منسوخ شده است. به عاملیت خود بیشتر می توانیم اتکا کنیم.

ادامه دارد....

در نوشته قبلی ام دوام و زنده ماندن جنبش مهسا و جنبش سبز را با هم مقایسه کردم. جنبش سبز بیش از یک سال دوام نداشت اما جنبش مهسا زنده و پویاست.  هر چند در هفته های اول بعد از انتخابات ۸۸ طرفداران جنبش سبز میلیونی بود اما چند ماه بعدش اکثریت مطلق آنها دلسرد شدند. در مورد افول سریع جنبش سبز بسیار تحلیل کرده اند. من می خواهم  در این فرسته و فرسته بعدی انگشت روی دو علت بگذارم که کمتر در مورد آنها صحبت شده است. یکی این که برعکس جنبش مهسا که چهره های شاخص مدافع اش به شدت  جذابیت دارند (مثل همین ترانه علیدوستی) چهره های مبلغ جنبش سبز دل اقشار مختلف را یکی پس از دیگری منزجر کردند و از خود راندند! امروزه همه جا صحبت از فحاشی های رکیک پادشاهی خواهان هست. یادمان می رود که مدافعان میدانی  جنبش سبز(منظورم رهبران در حصر این جنبش نیست بلکه منظور مدافعان متعصب آن در جمع های دانشگاهی و نظایر آن هست) حتی از این پادشاهی خواهان هم بیشتر خط کشی خودی-ناخودی می کردند. پهلوی-دوستان فحش های رکیک با بار جنسیتی می دهند اما جالبه که فحش هایی که آنها می دهند نه تنها فعالان حقوق زن را از میدان به در نمی کنه بلکه صدای آنها را رساتر می کنه. هر بار که برای ساکت کردن زنی از فحش هایی مانند سلیطه یا پتیاره  استفاده می کنند ده ها زن در حمایت از آن یک زن با صدای بلند فریاد می زنند که دیگه زمان آن که زنان را با این القاب ساکت می کردید گذشته. هر زمان که به  مردی جهت توهین به قصد ساکت کردن، می گویند که به خواهر و مادرش تجاوز خواهند کرد (با جملات رکیک خودشان) ده ها مرد با گفتمان حمایت از حقوق زنان همصدا با آن مرد جوابشان را می دهند.  در سال ۸۸ دانشگاهیان طرفدار جنبش سبز که مدام برای آن جنبش تبلیغ می کردند فحش نمی دادند. خیلی هم برای خودشان نوشابه باز می کردند که بسیار مودبند و به جامعه درس ادب می دادند. اما به جای استفاده از فحش های شناخته شده از کلمات دیگر به عنوان فحش جهت خفه کردن دگراندیشان استفاده می کردند. مثلا از خود اسم «احمدی نژاد» به وفور مثل فحش استفاده می کردند. تا نظری می دادی که مخالف نظر آنها بود و بر نظرت پافشاری می کردی  فحش «احمدی نژاد»می خوردی. از دیگر فحش های اختراعی شان «ساندیس خور» بودکه باز به وفور از آن -به سبک همین پادشاهی خواهان کنونی- برای ساکت کردن مخالف استفاده می کردند. جالب آن که فحش های من-درآوردی آنان در ساکت کردن نظر مخالف موثر بود. آن دسته از سمپات های اولیه جنبش سبز که بیشتر با احساسشان زندگی می کنند تا با منطق شان، حس می کردند که با این آدم ها -با این رفتار و کردار-آینده سبزی نمی توان ساخت!  یک یک این سمپات های احساسی ترجیح دادند به جای همراهی با جنبش سبز بروند سریال های آمریکای لاتین در مورد خیانت زن و شوهرها را تماشا کنند یا دنبال عرفان حلقه و نظایر آن بروند. (از این راه هم ضربه دیدند اما فعلا بحث من چیز دیگری است.)

  آن دسته از سمپات های اولیه جنبش سبز هم که اهل مطالعه عمیق و منطق بودند  یک یک پس زده شدند. مدافعان سرسخت جنبش سبز در دانشگاه ها خود را فرهیخته و اهل مطالعه و البته معلم اخلاق جامعه می دانستند و با لحنی از بالا به پایین با مخاطب صحبت می کردند. اما یک آدم آگاه تر و باهوش تر و با مطالعه تر از آنها به سرعت در می یافت که سطح مطالعه وآگاهی آنها و سطح استدلال آنها از بازآفرینی فلان مقاله نوشته شده در بهمان مجله توسط امثال محمد قوچانی و جلایی پور و سعید حجاریان بالاتر نمی رود. وقتی لب می گشود و استدلالی بالاتر می آورد مغز مدافعان جنبش سبز هنگ می کرد و فوری برای ساکت کردن او را «احمدی نژاد» می خواندند. این طور می شد که افراد عمیق تر و منطقی تر  هم از این جنبش دلسرد شدند. خوشبختانه جنبش مهسا این نوع دافعه ها را ندارد. بخشی از آن به سوی پادشاهی خواهان رفته اند و عملا شعارهای جنبش را کنار گذاشته اند. در نتیجه اگر دافعه ای دارند برای همان سامانه پادشاهی خواهی است. والا کسانی که هنوز شعار «زن زندگی آزادی» می دهند این قبیل دافعه ها را  برای سمپات های این جنبش ایجاد نمی کنند.

البته ایجاد دافعه توسط مبلغان جنبش سبز به همین مورد ختم نمی شد. از همان ابتدا که طبقات کم-برخوردار را با افاده فراوان از خود راندند. صبح تا شب پز می دادند که ما طبقه متوسطیم و به همین علت بیشتر می فهمیم. (نظیر همان حرف های سریع القلم). درنتیجه از همان اول طبقات کم در آمدتر اصلا همراهی نکردند. یکی دو هفته از جنبش سبز نگذشته بود شروع کردند که چون ما تهرانی هستیم بهتر می فهمیم. این طوری شد که  همراهی ازشهرهای دیگر فروکش کرد. جنبش مهسا هرگز از این ادا و اطوارها نداشته و از همان اول  همه طبقات و عمده  شهرها و روستاها را همراه ساخته و همراه نگاه داشته. 

دیگر علت دافعه مبلغان جنبش سبز موقعیت نشناسی مبلغان آن بود. مثلا یک سال بعد از شروع جنبش و دراردیبهشت زیبای تهران در سال ۸۹ کنفرانسی علمی   برگزار بود. چهار پنج نفر از استادان دانشگاه تهران که مبلغ جنبش سبز بودند برای خود رسالت می دیدند که استادان (به زعم آنها) ناآگاه شهرستان را آگاه سازند که آنها هم سبز شوند. اولش که آمدند شاخه های درختان را که سبز بود کندند وبا آنها برای خود کمربند سبز ساختند. انزجار عمومی را برانگیخت که چرا به درخت ها و بوته ها آسیب می رسانند. بعدش هم سر سمینارها جا به جا طعنه و کنایه سیاسی می زدند ونمی ذاشتند تمرکز روی مطالب علمی باشد. اتفاقا همه استادان شهرستانی را بیش از پیش دلزده کردند. شاکی شده بودند که ما هزار کیلومتر کوبیدیم اومدیم که دو تا سمینار علمی بشنویم نه این دیدگاه های سیاسی شما را! ما از سال ۱۴۰۱، چندین همایش برگزاری کرده ایم.  اصلا و ابدا، طرفداران ومنادیان جنبش مهسا جلسات را این گونه بر هم نزده اند. در نتیجه انزجار ایجادنکرده اند.

علت دوم شکست جنبش سبز را که بسیار کم در موردش صحبت شده (یا اصلا نشده) در فرسته بعد می گویم.

ادامه دارد.....

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو

+0 به یه ن

در دبیرستان یک  معلم ریاضی داشتیم که اسمش یادم رفته. خیلی پرمدعا بود اما زیاد باسواد نبود. هر از گاهی که بچه ها در حل مسایل ریاضی گیرش می انداختند با لحن خطاب و عتاب می فرمود «دختر خوب و شایسته! اول ادب بعد درس!»

حالا که تراختور داره بازی ها را می بره کسانی هم که بدون فرستادن فحش مادر خواهر به این و آن یا بدون تحقیر قومی و حتی تحقیر ناتوانی های جسمی افراد روزشان شب نمی شد یادشان افتاده که به هواداران تراختور باید درس ادب بدهند و بگویند «دختر پسرهای خوب و شایسته! اول ادب بعد فوتبال!». شبیه همان آقا معلم ما. 

گویا وقتی من المپیاد قبول شده بودم آقا معلم خوب و شایسته به دروغ رفته بود و در شهر وبین شاگردان خصوصی اش قپی آمده بود که من شاگرد خصوصی اش بوده ام. حال آن که من هرگز معلم خصوصی نداشتم.

چند سال بعد او را  اتفاقی در تهران دیدم. با ژست مودبانه ساختگی اش  وبا لحنی که انگار منتی برسرم میگذارد که جواب سلامم را می دهد گفت که خود را معرفی کنم که به جا نیاورده! این هم از جمله ژست های این قبیل آقایان خوب و شایسته است: می خواهند وانمود کنند اون قدر مهم هستند و اون قدر ضعیفه های بی مقداری مثل من دور وبرشان هستند که به جا نمی آورند! در دلم گفتم «آقای معلم خوب و شایسته! من همانم که رفتی در شهر لاف زدی که ساعت ها با من کلاس خصوصی داشتی و از این طریق برای خودت تبلیغ کردی و سر والدین بچه ها را شیره مالیدی و کسب درآمد برای خودت کردی. چه طور مرا به یاد نمی آوری، ای آقای خوب و شایسته که ادب را بر درس مقدم می دانی!؟»

پی نوشت: یک وقت سوتفاهم نشه که منظورمن  از این معلم ریاضی -آقایان قابچی ویا فرشاد- بوده اند. همینجا مراتب ارادت خود را به این دو بزرگوار، آقای قابچی و آقای فرشاد، اعلام می کنم وبرایشان طول عمر دراز توام با عزت و سلامت آرزومندم. همان طوری که گفتم نام  اون آقا معلم «خوب و شایسته» را یاد ندارم.

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو

+0 به یه ن

پدر سنتی ایرانی، «زر» هم داره «زور» هم داره. اما خدا اون روز نیاره که دختری یا پسری یتیم بشه و  هزار تا غریبه پیداشون بشه که حس پدری نسبت به این یتیم داشته باشند. از غریبه که «زر» انتظار نمی ره! می مونه «زور» ! این غریبه به یتیم «زور» می گه و تازه منت هم می ذاره که دارم برات پدری می کنم!!!!

هر کسی گفته که بچه «با ازدست دادن پدر یتیم نمی شه و فقط با ازدست دادن مادر یتیم می شه»، حرف مفت زده! نه تنها بچه بلکه آدم بزرگسال هم با از دست دادن پدر یتیم می شه! اگر مادر خیلی دلسوز و فداکاری داشته باشه، فقدان پدر تا حدودی جبران می شه. اما اگر مادر معمولی داشته باشه یتیم می مونه. اگر فقیر باشند که دیگه هیچ چی. از اون بدتر وقتی است که پدر فوت کنه و مادر هم خودشیفته باشه. این یتیم از یتیم فقیر هم بینوا تره. کسی هم نه تنها کمکی نمی کنه بلکه هرکسی رد می شه (به خصوص هر مردی که رد می شه) یک سنگ هم طرف فرزند یتیم گرفتار مادر خودشیفته پرت می کنه! چرا؟! چون خود آن مادر خودشیفته بقیه (به خصوص سایر مردان) را تحریک می کنه که سنگی بر سر فرزند یتیمش بزنند. خودش را بهترین مادر دنیا جلوه می ده و فرزند یتیم بینوایش را جرثومه همه بدی ها و ناسازگاری ها  که باید به او سنگ زد. زنها کمتر آلت دست مادران خودشیفته می شوند اما مردان بسیاری هستند که با سنگ زدن به یتیم بینوا می خواهند در دل مادربیوه اش جا کنند!

قهرمان من خانم های خانواده گسترده (مادربزرگ، خاله، عمه، زندایی زن عمو و....) هستند که دست نوازشی برسر یتیم گرفتار مادر خودشیفته می کشند. فکر نکنید کار آسانی است. شعوری می خواهد که پشت پرده فیلم های مادر خودشیفته را ببینند. شجاعتی می خواهد که دور از چشم مادر خودشیفته محبتی به آن یتیم بینوا کنند. )درصد مادرانی که  به دلایل نابسامانی های روانی از مهر مادری تهی هستند و با درجات مختلف به فرزند خود زجر می دهند کم نیست. بسته به نوع جوامع بین ده تا بیست درصد مادران را تشکیل می دهد.)

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو

+0 به یه ن

کریم باقری، فوتبالیست تبریزی، که اکنون عضو پرسپولیس هست اخیرا به استادیوم فوتبال در تبریز رفته. تراختوری ها او را  مورد عنایت کلامی قرار داده اند! علتش این بوده که از دست او خشمگین  بودند که چرا وقتی طرفداران پرسپولیس در تهران به تورک ها توهین می کردند او سکوت نموده. حالا در فضای مجازی جنجال هست! کریم باقری یک مرتبه شده نورچشمی تهران! از اون سر آبها، علی کریمی دارد به تراختوری ها درس ادب می دهد!  چون علی کریمی خودش خیلی مودبه، داره به بقیه درس ادب می ده (جمله ام طعنه آمیز بود) !

بگذریم! امیدوارم خدا صد سال به کریم باقری عمر با عزت بدهد و او را به کسی محتاج نکند. اما مطمئن باشید فردا اگر همین کریم باقری به کمک نیازی داشته باشید هیچ کدام از اونها که امروز به بهانه دلجویی از او به تراختوری ها می تازانند یک لیوان آب هم دستش نخواهند داد و از او دوری خواهند گزید. حتی خیل عظیم کسانی که او در این سالها دستشان را در تهران گرفته از او حذر خواهند کرد. مطمئن باشید همان روز همین تراختوری ها که امروز خشم شان را به کریم باقری  ابراز می کنند  دست کریم باقری را خواهند فشرد و بی سر و صدا مشکلش را رفع خواهند کرد.

من به کل ماجرا کار زیادی ندارم. اما دیدم در فیس بوک طرفداران تراختور از این ماجرا به «محاکمه» کریم باقری  تعبیر می کنند. این اتفاق هر چه که بود و هر تاثیر مثبت یا منفی ای که داشت «محاکمه» نبود. محاکمه  یک مفهوم حقوقی است و ملزومات خود را دارد. ابراز خشم عمومی در استادیوم یا در کوچه و خیابان را نباید با محاکمه خلط کرد. چنین خلط کردنی بسیار خطرناک هست. به خصوص در این مقطع از تاریخ که هستیم خطر این خلط، زایدالوصف هست. عده بسیاری از فعالان سیاسی و مدنی، از جمله فعالان مدنی جریان هویت طلبی آذربایجان، هستند که بر این باورند که در حقشان به طور سیستماتیک ظلم شده و خواهان آن هستند که سیستم قضایی  درست و درمون و استانداردی باشد که به دادخواهی آنها رسیدگی شود. چسباندن تعبیر محاکمه به جریان کریم باقری، لوث کردن مفهوم محاکمه  حقوقی عادلانه و دادخواهی و عدالت خواهی است.

من به تراختوری ها ایراد نمی گیرم که چرا خشم خود را به کریم باقری، به صورت کلامی ابراز کردند. اتفاقا یکی از خوبی های همشهری های ما  این هست که همین طوری خشم خود را ابراز می کنند و کار را به خشونت های بالا نمی کشانند. بعد ازابراز خشم هم زیاد کشش نمی دهند و کینه به دل نمی گیرند. این طرز برخورد ایده آل نیست اما خیلی بهتر و کم خطر تر  از رویکرد passive aggressiveهست که در برخی از شهرهای دیگر  رواج دارد. ولی من به کسانی که بعدا در فضای مجازی از این اتفاق به عنوان محاکمه یاد کردند نقد جدی دارم.  به دلیلی که عرض کردم به کار برد واژه «محاکمه»  برای این اتفاق نقد جدی دارم.

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو

+0 به یه ن

دقیقه ۱۶ تا ۱۹ کلاس درس نوزدهم دکتر انصاری فرد در مورد هوش مصنوعی در فیزیک انرژی های بالا را ملاحظه کنید:

https://www.aparat.com/v/pealrar?refererRef=channel_page

به مقاله ای و نکته ای  اشاره می کنه  به عنوان «درس تلخ». مفهومش اینه که اگر سیستم شما توان محاسباتی لازم را داشته باشه، بهتره بذارید خود هوش مصنوعی راه خودش را برای حل مسئله پیدا کنه تا این که الگوریتم های خودتان را به خوردش بدهید! 

اساس هوش مصنوعی و یادگیری ماشین به لحاظ ریاضی آن قدر ها چیز پیچیده ای نیست. ضرب چند تا ماتریس با عناصر مجهول هست و یک تابع که باید مینیمم بشه تا این عناصر مجهول پیدا شوند. به لحاظ ریاضی خیلی ساده تر از اکثر کارهایی هست که ما پژوهشگران فیزیک با آنها روزانه سر وکار داریم. این سیستم نسبتا ساده را هم که به حال خود که می ذارید بهتر جواب پیدا می کنه!

------------

جریان «درس تلخ» در هوش مصنوعی را  که شنیدم یاد والدینی افتادم که می خواهند الگوریتم های خودشان را به فرزندانشان اعمال کنند. به خاطر تکالیف مدرسه به اونها فشار می آورند و به اجبار آنها را از این کلاس فوق برنامه به اون کلاس فوق برنامه می کشانند. حال آن که فرزندان خانواده هایی که امکانات برایشان فراهم می شود اما آزاد باقی می مانند که خود بچرخند و خود استعدادهای خود را بیابند و شکوفا کنند عموما موفق ترند.

مغز  انسان سیستمی بسیار پیچیده و حاصل میلیون ها سال فرگشت هستو لزوما هم خیلی اپتیمم نیست. دور از انتظار نیست که مغز بچه ها را به حال خودش بذارید بهتر جواب بگیرید. نکته ام این هست که بچه هایتان را با سخت گیری برای تکالیف مدرسه یا کلاس های آموزشی فوق برنامه متعدد خسته و دلزده نکنید. 

توجه کنید که من اصلا نمی گم دروسی  مانند ریاضی و علوم که در مدرسه آموخته  می شود مهم نیستند. ده سال پیش یک جنبش پفکی در رسانه های  اجتماعی مجازی راه افتاده بود  که ریاضی-یا به طور عام تر علم - را مسخره می کردند و ادعا می کردند که به درد نمی خورد. چرت می گفتند! علم و دانش از  بالاترین و باارزش ترین دستاورد های  بشریت هست  و همه لوازمی که مردم را قادر می سازد که گوشی دست بگیرند و در رسانه های اجتماعی فعال باشند (واحیانا آن چرت و پرت ها را بنویسند) مدیون همین علم بوده است!

حرف من چیز دیگری است. حرف من این هست که اگر بچه هایتان را با تحمیل «الگوریتم» های از پیش معین خودتان غرق نکنید خودشان بهتر درس می خوانند و بهتر علم می آموزند.  حتی هوش مصنوعی هم بدون تحمیل الگوریتم برتر عمل می کند چه برسد به بچه!

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو

+0 به یه ن

از چت جی پی تی سئوال کردم «آیا ایران امروز مستعد فاشیزم هست؟»

پاسخ قابل تامل چت جی پی تی چنین است:

پرسش مهم و پیچیده‌ای است. پاسخ کوتاه این است: برخی زمینه‌ها و نشانه‌ها می‌توانند ایران امروز را تا حدی مستعد گرایش‌های فاشیستی کنند، اما ایران را نمی‌توان به‌طور کامل «فاشیستی» دانست. برای دقت بیشتر، باید لایه‌لایه نگاه کنیم.

فاشیسم معمولاً چه شرایطی می‌خواهد؟

در علوم سیاسی، فاشیسم اغلب در بستر این عوامل رشد می‌کند:

• بحران اقتصادی و احساس تحقیر یا بن‌بست جمعی

• بی‌اعتمادی عمیق به نهادهای رسمی و دموکراتیک

• تمایل به «منجی قدرتمند» و نظم آهنین

• سرکوب تکثر، دشمن‌سازی (داخلی یا خارجی)، و ملی‌گرایی افراطی

• بسیج توده‌ای بر پایه احساسات، نه نهادهای پاسخ‌گو

وضعیت ایران امروز

اگر ایران امروز را با این معیارها بسنجیم:

عوامل مستعدکننده:

• فشار اقتصادی مزمن و فرسایش طبقه متوسط

• ناامیدی سیاسی و کاهش مشارکت مؤثر

• قطبی‌شدن شدید «خودی / غیرخودی»

• عادی‌شدن زبان حذف، سرکوب و امنیتی‌سازی

• جذابیت گفتمان «اقتدار برای نجات کشور» نزد بخشی از جامعه

این‌ها واقعاً زمینه‌ساز گرایش‌های اقتدارگرا و حتی فاشیستی هستند.

عوامل بازدارنده یا متفاوت‌کننده:

• جامعه ایران هنوز به‌شدت متکثر است (قومیتی، فرهنگی، سبک زندگی)

• تجربه تاریخی منفی از دیکتاتوری‌های خشن در حافظه جمعی وجود دارد

• مقاومت فرهنگی و اجتماعی در برابر یکدست‌سازی کامل

• نبود یک جنبش توده‌ای فاشیستی منسجم با رهبری کاریزماتیک کلاسیک

جمع‌بندی

می‌توان گفت:

• ایران امروز در معرض خطر اقتدارگرایی شدید هست

• برخی مولفه‌های فاشیستی به‌صورت پراکنده دیده می‌شوند

• اما هنوز به مرحله «فاشیسم کلاسیک» نرسیده و مسیر بسته نشده است

آینده بیشتر از آن‌که از پیش تعیین شده باشد، به این بستگی دارد که:

• جامعه مدنی، روشنفکران و شهروندان چقدر بتوانند از تکثر، گفت‌وگو و حقوق فردی دفاع کنند

و آیا بحران‌ها به سمت «حل نهادی» می‌روند یا «پاسخ قهری»

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو

+0 به یه ن

 کارزاری برای جمع امضا خطاب به رییس جمهور، رییس مجلس و وزیر کشور از ۱۹ آذر ماه شروع شده است. عنوان این کارزار، درخواست ایجاد استان قشقایی است. در این شش روز، حدود ۳۵ هزار امضا جمع شده است. البته من امضا نکردم. متنی  را که از ته و توی و پیش زمینه اش خبر ندارم امضا نمی کنم. در هر حال، قوم قشقایی از جمله قوم هایی هستند که از کودکی به آنها شیفته بوده ام و خبرهای مربوط به آنها را دنبال می کنم.  اگر یادتان باشد دو سال پیش به عشق دیدن قشقایی ها برای کنفرانس ذرات و میدان های انجمن فیزیک  در شیراز ذوق و شوق داشتم.  هر کسی از فامیل هایم که از تبریز به شیراز سفر کرده خاطره ای شیرین از مهمان نوازی قشقایی ها داشته.  یادمه در بچگی با مامان و بابا به شیراز رفته بودیم. در یک چلوکبابی غذا می خوردیم. نگو صاحب رستوران و کارکنان آن قشقایی بودند. دیدند ما داریم تورکی صحبت می کنیم. یکی از  کارکنان رستوران (گارسون آن) با اصرار خیلی خیلی زیاد-کار تقریبا به دعوا کشید- مهمانمان کرد!

 به نظرتان آیا مطالبه ایجاد استان قشقایی ایده خوبی است؟

متن کارزار را می توانید در لینک زیر ببینید:

https://www.karzar.net/274888

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو

+0 به یه ن

طرز فکر ایرانشهری و باستانگرایی هزار ویک دردسر برای کشور به وجود آورد.   نمی خواهم بگویم این طرز فکر هیچ خیری نداشته است اما ضرری که به کشور زده است به مراتب بیشتر از خیر و برکت آن بوده است. نگرش ایرانشهری و باستانگرایی حتی ناخواسته باعث شده به آثار باستانی کشور ما ضربه بخورد. اولا با تاکید افراطی روی دوره هخامنشی مانع از آن شده که به آثار به جا مانده از دوره های پیشین یا پسین توجه کافی شود. ثانیا با بت ساختن از آثار به جا مانده از دوره هخامنشی مسلمانان متعصب را علیه این بناها تحریک کرده. اگر کشور ما گرفتار این ایدئولوژی نمی شد ما هم مثل ترکیه و یا کشورهای دیگه رویکرد متعادل و منطقی نسبت به آثار باستانی مان داشتیم. به جای اغراق در اهمیت شان یا سجده در برابرشان با شیوه های علمی ترمیم آثار باستانی آنها را حفظ می کردیم و با جذب توریست از محل آنها درآمدزایی و اشتغال آفرینی می کردیم.

متاسفانه ایدئولوژی باستانگرایی چنان قوی است که مخالفانش هم نادانسته در همان زمین آنها بازی می کنند. به طور مثال  مقابله و کل کل با ایرانشهری های باستانگرا وقت عمده ای از فعالان هویت طلب آذربایجان می گیرد . در این کل کل ها آنها هم گرفتار گذشته می شوند و از حال و آینده غافل می مانند. یکی از مسایل مهمی که الان باید جریان هویت طلب آذربایجان به آن بپردازد مسئله اشتغال فارغ التحصیلان رشته زبان و ادبیات ترکی است. بحثی در این زمینه و کوششی در این جهت نمی بینم. شاید باشد اما من خبر ندارم. اما درمقابل تا بخواهید دعوای بیهوده وفرسایشی ، سر فلان مقطع تاریخی یا اهمیت بهمان شاعر چند قرن پیش بین ایرانشهری ها و فعالان هویت طلب آذربایجان  درفضای مجازی در جریان هست. به موضوع اشتغال فارغ التحصیلان زبان و ادبیات ترکی خواهم باز هم خواهم پرداخت.

-------------

در سراسر ایران آثار تاریخی  ارزشمند متعددی از دوره های ماد، اشکانی، سلجوقی، ایلخانی، قرا قویونلو، آق قویونلو، افشار و قاجاریه به جا مانده است. از این آثار مراقبت کافی نمی شود. جریان هویت طلب تورکی در ایران به این آثارتوجه دارد. مستند سازانی که به این جریان فکری تعلق خاطر دارند در سراسر ایران می گردند و در مورد این آثار برنامه می سازند و در یوتیوب پخش می کنند. اگر ما روزی حکمرانی ای  داشته باشیم که به نظر مردم اهمیت دهد، به ساماندهی این آثار هم باید فکر کند. هزینه مرمت و... این آثار می تواند از طریق جذب گردشگر باز گردد.  شاید حتی بتوان ساماندهی را به بخش خصوصی سپرد.  مرمت و ساماندهی  این آثار تاریخی از جمله مطالبات مردمی است که به جریان هویت طلبی تعلق دارند.  حدود ۳۰درصد مردم ایران ترک هستند.  از این میان آنها از هر سه نفر دست کم یکی  به این جریان تعلق خاطر دارند. یعنی می توان روی یک جمعیت گردشگر ۱۰ میلیونی داخلی برای بازدید از این آثار حساب باز کرد. همان مستند سازان هم قبلا تبلیغات لازم را برای جذب توریست انجام داده اند. اگر حکمرانی کشور معقول شود از کشورهای مختلف توریست به ایران سرازیر می شود. توریست اروپایی و غربی بیشتر برای تماشای تخت جمشید می آید. اما گردشگر ترکیه ای، ترکمنستانی، یا آذربایجانی به این آثار گرایش بیشتر خواهد داشت. گردشگران از حوزه تمدنی خودمان سنت سوغاتی خریدن هم دارند (مثل خود ما). سود مالی گردشگری از آنها برای کشور به طور متوسط از سود مالی گردشگر اروپای شمالی بسی بیشتر هست. احتمالا یک گردشگر از باکو یا ترکیه، چندین برابر یک گردشگر هلندی خرج کند و ارز وارد کشور نماید.

اگر بخواهیم روی درآمد حاصل از گردشگری حساب کنیم باید به آثار تاریخی همه دوره ها عنایت داشته باشیم چرا که گردشگران سلایق متنوع دارند. به علاوه همان گردشگر که برای دیدن تخت جمشید  و نقش رستم می آید بعد از دیدن آنها شاید علاقه مند شود آثار دوره های دیگر راهم ببیند. تنوع در عرضه، کلید موفقیت در جذب گردشگر (یا هر بیزنس دیگری) است.  

البته عکس این مطلب را هم باید گفت.  وقتی مطالبه می کنیم که به آثار تاریخی دوره های مورد علاقه ما توجه شود نباید آنها را تقابل با آثار دوره هخامنشی یا ساسانی بگذاریم.  آثار تاریخی این سرزمین -همه با هم  و کنار هم – بهترمی توانند  توریست جذب کنند. توجه داشته باشید که سیاست ترکیه هم در قبال آثار تاریخی همین بوده. ترکیه از این جهت بسیار الگوی موفقی است. از ترکیه یاد بگیریم نه از ایرانشهری هایی که در حفظ و مرمت آثار تاریخی ای هم که در برابرش سجده می کنند هیچ توفیقی نداشته اند! حتی اگر هیچ تعلق خاطری به تخت جمشید نداریم   باز هم بدانیم که اگر توریسم ناشی از تخت جمشید رونق گیرد، امکان بیشتری دارد که -به عنوان مثال- برای مرمت آرامگاه ابش خاتون در شیراز بودجه ای به کنار گذاشته شود.

در مورد آرامگاه ابش خاتون:

https://www.instagram.com/tabriz_bests/reel/DRC-hllDYdB

----------

در اطراف ازمیر ترکیه آثار باستانی به جا مانده از دوران یونان باستان فراوانند.  من وقتی بچه بودم به همراه مادرم زیاد ازمیر می رفتم. دایی ام اونجا دانشجو بود. دوست دایی ام – که مردی جاافتاده و متاهل بود-  ما را به همراه خانواده اش برای گشت و گذار به اغلب آنها برده بود. او و خانواده اش با علاقه به منظور تفریح از این اماکن دیدن می کردند. قصدشان تنها تفریح بود. دنبال این نبودند که بگویند اجداد ما این بناها را ساخته اند پس ما کارمان خیلی درسته! برای آنها این بناها کارکرد هویتی غلیظ از نوعی که تخت جمشید و پاسارگاد برای ایرانشهری ها دارد نداشت. فقط جایی بود برای گشت و گذار و تفریح. رویکرد دولت هم به این بناها جذب درآمد توریستی بود. در اون سالها، برای مردم محل کم کم داشت جا می افتاد که رونق اقتصادی منطقه، در گرو آن هست که این بناها ترمیم شوند و خوب نگهداری گردند تا  توریست بیاید و خرج کند. در نتیجه نه عداوتی با این بناها داشتند و نه جلویشان سجده می کردند. چون قضیه پرستش و سجده و...... در کار نبود مذهبیون  موضع غلیظی علیه آن بناها نمی گرفتند. اما خانواده دوست دایی ام نسبت به آثار تاریخی دوره عثمانی حس تعلق  هویتی داشتند و آنها را از آن اجداد خود می دانستند. البته باز ما را با این حس تعلق شان خفه نمی کردند! خیلی بیخودی پز نمی دادند. خودشان این حس را داشتند. 

در سال ۲۰۱۹  من و همسرم از طرف یونسکو برای تدریس دوره تحصیلات تکمیلی به رواندا رفتیم. جایتان خالی به پارک وحش معروف آن هم رفتیم. از جمله مطالبی که تورلیدر سخت کوش و بسیار علاقه مند ما می گفت آن بود که چه طور مسئولان پارک وحش مردم محلی را مجاب کرده اند که حفظ و نگهداری این پارک وحش به لحاظ اقتصادی  و معیشتی به نفع آنهاست. مثلا چه طور به  زنبورداری کمک می کند.به این ترتیب مردم محلی نه تنها شکار حیوانات حفاظت شده را کنار گذاشته بودند بلکه خود با شکارچیان مقابله می کردند.

ما هم باید نسبت به آثار تاریخی و آثار طبیعی مان که قابلیت جذب توریست دارند به همین ترتیب عمل کنیم.

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو

+0 به یه ن

در پی نوشته ام در مورد سه تاک شوی فارسی، دوستی در فیس بوک نوشت: «
آیا نگاه کردن به همینا راهی برای پیشرفت و تبلیغ افکار زیرپوستی شون نیست؟»

من هم جوابی نداشتم جز این که بنویسم «شاید»! خودتان  شاهدید که من که داشتم در مورد مبارزه با فساد  و نیز دموکراسی کارآمد (در مقابل دیکتاتور دلسوز یا صالح)  می نوشتم. این وبلاگ را هم اختصاصا برای همین بحث ها راه انداختم:

https://anti-corruption.blogfa.com/

اما اون قدر که انتظار داشتم و  اهمیت موضوع است استقبال نشد. من هم رفتم این تاک شو را تماشاکردم تا ببینم ملت به چه چیزی اهمیت می دهند و تماشا می کنند.

ببینید! الان در این مقطع چیزی مهمتر و حیاتی از بحث مبارزه با فساد برای ما نیست. اوضاع کنونی کشور ناپایدار است.  تحولات عظیم ناگزیر صورت خواهد گرفت. این تحولات بی هزینه نیست. همین الان که ما نشسته ایم عده بسیاری دارند هزینه اش را در زندان ها یا سر مزار عزیزانش می پردازند. حیف است که بعد از این همه هزینه باز بد برود و بدتر جایگزین شود. (از این بدتر هم ممکن است.)

اگر چنین پیش رود و مردم ایران در سطح وسیع نسبت به مسئله مبارزه با فساد آگاه و حساس نشوند چه اتفاقی خواهد افتاد؟! الیگارش هایی که از فساد کنونی  پروار شده اند آینده ایران را در دست خواهند گرفت. احتمالا دست از گیر دادن به پوشش و سبک زندگی مردم بردارند. احتمالا  رابطه با غرب را عادی سازی کنند و دست از شاخ و شونه کشیدن به کشورهای قدرتمند بردارند.  اگر در غش کردن به سمت آمریکا افراط نکنند اوضاع اندکی بهتر می شود. (اگر در غش کردن به سمت آمریکا افراط کنند همچون اوکراین گرفتار خشم روسیه می شویم و روزگارمان سیاه تر از این می شود!) اما بیایید  خوش بین باشیم و فرض کنیم که افراطی صورت نخواهد گرفت و روابط بین الملل ما متعادل و متوازن خواهد شد. اوضاع اندکی بهتر می شود. اتفاقا وضع ما طبقه متوسط خیلی بهتر می شود.  آزادی های فردی و اجتماعی بیشتر می شود. توریسم گسترش می یابد. ارتباط ما دانشگاهیان با آزمایشگاه ها و  دانشگاه های معتبر دنیا تسهیل می شود. برای خود ما خیلی خوب خواهد شد  اما رویای محرومیت زدایی و عدالت اجتماعی و  حفظ محیط زیست و نظایر آن با این چیزها محقق نمی شود!  شاید حتی بدتر شود! برای تحقق این رویاها باید جامعه نسبت به مکانیزم های مهار فساد و نیز سازوکار دموکراسی کارآمد آشنا شود و نسبت به تحقق آن حساس گردد.

این آشنایی و این حساسیت از کجا باید بیاید؟! نه رسانه های جمهوری اسلامی و نه رسانه های اپوزیسیون دغدغه واقعی مبارزه با فساد ندارند. همین رسانه های کوچک مردمی خودمان باید این حساسیت را  ایجاد کنند. من این همه در این باره نوشتم. حتی یکی را هم به اشتراک نذاشتید! چرا!؟ آیا این همه نوشته ام در مورد مبارزه با فساد آن قدر بی اهمیت بود که ارزش یک اشتراک گذاری بی هزینه و بی خطر را هم نداشت؟! اشتراک می گذاشتید و بعد نقد می کردید و می گفتید داره مزخرف می گه! من که به این هم راضی بودم! به اشتراک نذاشتید چون که  فکر کردید اون قدرها لایک و توجه نخواهد گرفت! عده ای برای آینده کشور دارند از جان و یا سلامت ویا عمر خود هزینه می دهند. من هم این همه وقت گذاشتم و مطالب وبلاگ مبارزه با فساد را نوشتم. شما هم دست کم می توانید آنها را به اشتراک بذارید. اشتراک گذاری بیش از یک دقیقه زمان نمی برد. مطالبی نیستند که خطری برایتان داشته باشند. کسی  به خاطر اشتراک آنها به شما  فحاشی نخواهد کرد یا با شما قهر نخواهد کرد (مگر این که دیوانه باشد که همان بهتر قهر کند!). عموم آدم های نرمال  حداکثر بیتفاوت از کنارش می گذرند. صد نفر بیتفاوت می گذرند اما صد ویکی توجه می کند. همین کافی است. چه بسا آن صد ویکمی با بیان خودش چندین نفر را آگاه سازد. تا تحولات بزرگ صورت بگیرد باید این آگاهی شکل گیرد والا الیگارش ها کشور را تا ابد می بلعند!

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو

+0 به یه ن

این روزها تاک شو های فارسی متعددی در یوتیوب یافت می شوند. برخی از آنها خیلی گُل کرده اند و بالای ۱۰۰ هزار بیننده دارند. من سه مورد از این تاک شو ها را دیده ام که می خواهم درمورد شان صحبت کنم. به ترتیب  علاقه ام به آنها : ۱) پامپ با اجرای امیر قیاسی. ۲) با ضیا. ۳) رک با اجرای واشقانی.

از اولی شروع کنیم که خیلی با مزه است. من مصاحبه با نرگس محمدی (هنرپیشه نه برنده جایزه نوبل صلح)، با فرهاد آئیش، با سیاوش طهمورث و مریم جلالی را دیده ام. اینها را به ترتیب جذابیتش از نظر خودم شمردم. مجری خیلی بی ادعا هست. نه ادعای درس اخلاق دادن دارد. نه ادعای باسواد بودن دارد. نه ادعا فرهیخته بودن. اتفاقا-به ظاهر- ادعای خلاف  اینها را دارد. مثلا -به ظاهر- سعی می کند مصاحبه کننده ها را به سمت این میل دهد که پشت سر دوستا ن و همکارانشان حرف بزنند. وقتی بحث های جدی تر (علمی یا فلسفی) میشود قیافه ای می گیرد که یعنی مرا چه به این حرف ها!؟ البته همان طوری که تاکید کردم «به ظاهر» چنین است! دقیق تر که بنگرید اتفاقا با همه بی ادعایی اش کاری می کند که بیننده خود عمیقا حس می کند که «من منم کردن ها» و «زیر پوستی زیر آب زدن ها» و..... چه قدر بی ارزش و پوچ هست. بیننده عمیقا می خندند و اتفاقا برعکس  آن چه که انتظار دارد بعد از دیدن برنامه خیلی چیزهای مهم هم می آموزد. به شدت توصیه می کنم اون چهار تا مصاحبه ای را که در بالا عرض کردم ببینید. اون طوری که نرگس محمدی از ته دل می خندد حال آدم را خوب می کند. ترکیب زیبایی از سادگی وصفای محض با اتفاقا زرنگی و عاقلی.

با وجود همه بی ادعایی،  معلوم هست که اتفاقا مجری این برنامه آقای مهندس امیر قیاسی هم خیلی تیزهوش و نکته سنج هست و هم  با معلومات و آگاهی بالا.  هرچند به ظاهر مصاحبه ها سطحی هستند و ادعای عمق هم ندارند اما دقت کنید که اسپانسر برنامه یک نهاد آموزشی آنلاین (ماز) هست. شاید به نظر متناقض برسد که چنین برنامه ای چرا چنین اسپانسری دارد؟ یا  چرا چنین نهادی برای تبلیغ برای بیزنس خود چنین برنامه ای را اسپانسر کرده؟ اتفاقا به نظرمن اسپانسر در این انتخاب خیلی هوشمندی به  خرج داده. خیلی روانشناسی به خرج داده! نوع صحبت ها ا طوری هست که بعد از تماشای برنامه هرکسی  به خود می گوید «خوب دیگه! چرت و پرت گوش کردیم و کلی خندیدیم. حالا دیگه چرت و پرت بس هست! بلند شویم برویم پی درس و مشق مان  و به کاری علمی یا درسی مان برسیم!» درست برعکس بسیاری از برنامه ها یا صحبت که آدم را خسته می کنند و به فرد حس دانایی  و حکمت کاذب می دهند  به طوری که فرد بعد از آن حس می کند که «من که  به اندازه کافی  دانا و آگاه و عارف و حکیم شدم! برای چی بروم تمرین ریاضی حل کنم. دیگه من عارف و حکیم اعظم شدم «خرده‌کاریهای علم هندسه. یا نجوم و علم طب و فلسفه» دیگه در شان من نیست!» طبعا کسی که این حس را بکند دنبال آموزش آنلاین نمی رود. اتفاقا ماز برنامه خوبی را برای تبلیغ برای خود انتخاب کرده. من، یاسمن فرزان هیچ آشنایی با ماز ندارم. اما مفت و مجانی در اینجا شده ام مبلغ آن! این یعنی هوشمندی در انتخاب برای اسپانسر کردن!

حال برسیم به تاک شو با ضیا. قبلا هم نوشتم که من از علی ضیا زیاد خوشم نمی آید و فکر می کنم زیرپوستی افکار عمومی را می خواهد به جایی ببرد که نباید. حسم این هست که زیرپوستی ولی کاملا آگاهانه نگرش های غلطی را با اهداف سیاسی در بین مردم رواج می دهد طوری که مردم دست از مطالبه گری های به-حق خود بکشند. خیلی هم ماهرانه چنین می کند. همه اینها را گفتم  اماانصافا افراد خیلی جالبی را برای مصاحبه دعوت می کند. من مصاحبه او را با یاشار سلطانی و شمس لنگرودی دیده ام. این دو مصاحبه شونده، هر کدام در زمینه متفاوتی افراد بسیار محترم و قابل تحسینی هستند. یاشار سلطانی در مورد چالش های   افشاگری برای زندگی اش صحبت کرد. شمس لنگرودی هم در مورد شعر حافظ صحبت کرد. من از هر دو لذت بردم. اگر می خواهید -دست کم برای مدت کوتاهی- از زشتی های واقعیات موجود روز دور شوید مصاحبه شمس لنگرودی را بشنوید. این همه در مورد شعر حافظ گفته شده اما به زیبایی و در عین حال واقع بینی  و عمق سخن های شمس لنگرودی در این باره نشنیدم.

سئوالی که برای من پیش آمد این هست که من چرا از این نوع «دوستان» ندارم؟! لابد این قبیل «دوستان» فقط سراغ امثال بهنوش بختیاری پاک و بی آلایش می روند و سراغ گناهکاران قضاوتگری از قبیل ما نمی آیند!

آخر مصاحبه هم خانم بختیاری از آقای واشقانی قول گرفت که حتما برنامه ای علیه وکلا بسازد و او هم با طیب خاطر قول داد چنین کند.  به نظرم مجری از این پیشنهاد بسیار هوشمندانه خانم بختیاری چنان ذوق زده شد که نمی تواند صبر کند ومی خواهد زودتر برنامه ای علیه وکلا بسازد. نمی دانم صبر خواهد کرد تا روز چهلم درگذشت وکیل خانم سپهری بگذرد یا نه.  نمی دانم در هنگام پخش برنامه اش علیه وکلا،  چند نفر از وکیلان زندانی به جرم فعالیت مدنی، در حال اعتصاب غذا خواهند بود!.

اشتراک و ارسال مطلب به:

فیس بوک

تویتر

گوگل

آردینی اوخو