مینجیق

این افراد در بین مردم زندگی می کردند.

الان هم اوضاع اقتصادی نابسامان هست و تبعیض و بی عدالتی فراوان هست. گروه های خیریه متعددی هم داریم که  به مردم خدمت می کنند.  هم رویکرد طبیعی  و هم رویکرد منطقی  و عقلانی این بود که مردم مستاصل و بینوا برای تغییر بنیادی اوضاع به این گروه ها دل و چشم امید بندند. گروه هایی که در عمل و طی سالها، برادری خود را ثابت کرده اند. هم برادری خود را ثابت کرده اند و هم ثابت کرده اند که دست کم در محدود ه ای از کارهای اجرایی کوچک-مقیاس  و میان-مقیاس، جربزه دارند. اما چنین نشده! به جایش گروه هایی از مردم به آن سوی مرزها چشم امید بسته اند. به کسانی دل بسته اند که نه برادری خود را ثابت کرده اند و نه جربزه خود را. در واقع اگر به پرونده شان نیک بنگری می بینی که برعکس هم بوده. هم نشانه های «نابرادری» در پرونده زندگی شان فراوان هست هم نشانه های بی جربزگی و هم نشانه های فرافکنی و شانه خالی کردن از مسئولیت.

به نظر می رسد که مردم قدیم روشن تر و بهتر از امروزی ها می اندیشیدند و صلاح کار خود و مملکت خود را نیکوتر تشخیص می دادند. 

 در سال ۱۴۰۴چه شده که مردم  این طور دل به گروه هایی می بندند که جز پوشیدن کت و شلوار شیک کاری از دستشان بر نمی آید!؟

فرق قدیم و جدید چیست؟ قدیم (منظورم بیش از ۱۰۰ پیش هست) این شبکه های تلویزیونی  ورادیویی نظیر بی بی سی فارسی و  ایران اینترنشنال و ..... نبودند که گنجشک را رنگ کنند و جای قناری قالب ملت کنند. ملت در سکوت خودشان بهتر می دیدند و طبعا روی کسانی حساب باز می کردند که دیده بودند برایشان آستینی بالا زده و کاری انجام داده اند. در دنیای پیشامدرن و قبل از ورود شبکه های تلویزیونی و رادیویی اگر قرار بود برای به قدرت رساندن کسی یا گروهی جان خود را در معرض خطر قرار دهند دست کم می دانستند آن شخص و گروه بد را تبدیل به بدتر نخواهد کرد. یعنی از آنها خوبی هایی دیده بودند که این اطمینان را به آنها می داد.