سه شنبه 18 فروردین 1405
+0 به یه ن
تا جایی که من از دوستان و آشنایان داخل کشور خبر دارم روحیه ها نسبتا خوب هست. بی تابی و پانیک چندانی نیست. عموما منطقی برخورد می کنند. وقتی با بمباران های زمان صدام مقایسه می کنم افراد دور و برم را اکنون خیلی مسلط تر بر روان خود می بینم. یک مقدار به تفاوت بین این جنگ و جنگ صدام بر می گردد اما بیشتر به نظرم به آموزش های وسیع در مسایل روانشناسی در سطح جامعه باز می گردد. آن همه پادکست و برنامه تلویزیونی و..... در مورد مسایل روانشناسی بیهوده نبوده. در مجموع افراد الان خیلی بیشتر به مسایل سلامت روان آگاه هستند و محافظت از سلامت روان خود را در اولویت می گذارند و آگاهی نسبتا خوبی در این باره دارند.
بیشتر کسانی که من باآنها صحبت کرده ام چندان نگران خودشان نیستند. از یک سو از حمله به مدرسه میناب و اتفاقات نظیر آن ناراحتند و از سوی دیگر بسیار نگران آینده اقتصادی مملکت هستند. باز هم نه به خاطر خودشان. به خاطر جوانان جویای کار، به خاطر جوانانی که تازه کاری را شروع کرده اند و به خاطر این که کارخانجات صدمه دیده ناگزیر تعدیل نیرو خواهند کرد. با این حال، پس ذهن ها- و گاه بر زبان ها- این هم هست که ما که این همه مشکلات را پشت سر گذاشته ایم و تاب آورده ایم این وضعیت را هم پشت سر خواهیم گذاشت.
یک خبر خوب براتون بدهم: از اول اسفند ماه تا کنون بارندگی ها حال دریاچه اورمیه را دارند خوب می کنند.
همان طوری که گفتم در این روزها من و همسرم در تهران زندگی می کنیم. دوروبرمان را هم زیاد زده اند. نمی خواهم بگم اصلا نمی ترسم اما راستش کمتر احساس خطرمی کنم تا زمانی که سوار ماشین یک راننده بی احتیاط یا ماشینی که از نظر ایمنی درب و داغان هست می شوم. این حس من بی اساس نیست. تعداد قربانیان این جنگ از تعداد قربانیان سالانه تصادفات جاده ای در تعطیلات نوروز کمتر هست.اگر رانندگی جاده ای در پیش دارید -شما را به خدا- مراقب باشید. از ایمنی ترمز و... ماشین خود مطمئن باشید. بیش از ظرفیت مسافر سوار ماشین نکنید. مطمئن باشید که بچه ها در صندلی خود یا در جای ایمن نشسته اند و تکیه داده اند و کمربندشان هم بسته هست. خطری که جسم و روان بچه ها را با رانندگی ناایمن شما و نیز از اضطراب شما به خاطر جنگ تهدید می کند بیش از خطر مستقیم خود جنگ است. زیان اصلی این جنگ در فقیر تر کردن فقرا و کاهش اشتغال در حین و پس از جنگ خواهد بود. الان فعلا برای طبقه متوسط، زندگی روزانه- به جز در مسئله اینترنت- خیلی مختل نشده (مگر این که خودشان زیاده از حد بی تابی کنند).
اشتراک و ارسال مطلب به:
فیس بوک
تویتر
گوگل